Πέρασαν δεκάδες χρόνια από τον πόλεμο του 1940. Άλλαξε και ο αιώνας. Οι ήρωες του πολέμου ζουν στην Ουράνια Βασιλεία του Θεού, και αφουγκράζονται τα μυνήματα των δικών μας καιρών. Δύσκολα πια να συναντήσουμε έναν άλλον Ιωάννη Μεταξά που να πεί ΟΧΙ σε ενδεχόμενη ή υπαρκτή προσπάθεια υποδούλωσης της Ελλάδος. Ευκολότερα θα βρούμε τον διπλωμάτη, (πως να τον ονομάσουμε αλλιώς;), που την ατολμία του θα την παρουσιάσει ως επιτυχία, αρνούμενος στην ουσία, τον αγώνα και την θυσία.
Η αντίσταση στον εχθρό, ή σε εκείνον που μας κάνει τον φίλο, είναι άγνωστη πραγματικότητα, καθώς το ΝΑΙ προτιμάται ως καλύτερη λύση στην διαφορετική πια υποδούλωση που επιτυγχάνεται όχι με τους κρότους των κανονιών, αλλά με την ηχώ των λέξεων των εγγράφων και των απειλών των λόγων. Κυριαρχεί πια η ηττοπάθεια και η άρνηση για θυσίες, καθώς προτιμότερη κρίνεται όποια άλλη λύσις, αρκεί να μην ειπωθεί η άλήθεια που μπορεί να είναι σκληρή!
Μέσα σε αυτό το κλίμα, εμφανής είναι η ηττοπάθεια, και η απόκρυψη της πραγματικής κατάστασης, που είναι γνωστή στους περισσοτέρους, αλλά κρύβεται αδέξια από οπαδούς του στρουθοκαμηλισμού.
‘Ετσι επιλέγονται άγνωστοι δρόμοι, (που μπορούν να μας οδηγήσουν στην καταστροφή), με την ελπίδα ενός θαύματος, το οποίο δεν βασίζεται στο έλεος του Κυρίου αλλά στην υποτιθέμενη αγάπη τρίτων.
Υπάρχουν άραγε ακόμα άνθρωποι τολμηροί, ειλικρινείς, αποφασισμένοι να πράξουν το πρέπον, για το κοινό καλό, έτοιμοι να χάσουν την θέση τους ή αν χρειαστεί και να χαθούν; Ξεκάθαροι, σαν τον Ιωάννη Μεταξά και τους ήρωες του Σαράντα;
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και η ευχή παραμένει σταθερή και αδιάλειπτη.
Ας έλθει γρήγορα η ώρα, να αλλάξουμε όλοι, και εμείς και οι άλλοι, να μάθουμε να λέμε ΟΧΙ σε κάθε παράλογο, εξωφρενικό, ουτοπιστικό.
ΟΧΙ λοιπόν!!. ΟΧΙ, και σε όλους εκείνους τους ορατούς και αοράτους εχθρούς, που βρίσκουν την ευκαιρία να καταδυναστεύσουν ακόμα και ολόκληρη την ύπαρξη μας. ΝΑΙ στην υπεράσπιση της Παράδοσης και των κεκτημένων της Πατρίδος, στην αυτοθυσία και στο χαμένο ελληνικό φρόνημα.
ΝΑΙ στο θέλημα του Θεού, που και αυτό, για να το πούμε, θέλει καρδιά, θέλει ψυχή!